Κυκλοφορεί το 5ο φύλλο της εφημερίδας του στεκιού.
Από τις αρχές της εβδομάδας μοιράζεται χέρι με χέρι και πόρτα με πόρτα στις γειτονιές μας το 5ο φύλλο της αντιεξουσιαστικής εφημερίδας του στεκιού. Η θεματολογία αυτού του φύλλου:
Νέα από τις γειτονιές μας
- Δίωξη 3 κατοίκων που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των λόφων του Φιλοπάππου.
- Άνω Πετράλωνα, 73ο δημοτικό: ένα σχολείο όμηρος της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και της κρατικής γραφειοκρατίας.
- Λαϊκές συνελεύσεις για την οικονομική και θεσμική κρίση: στιγμές αυτοοργάνωσης στις γειτονιές μας.
- Γυρίζοντας πίσω τον Δεκέμβρη του 1944: μέρος 1ο: η μάχη του Θησείου και η κατάληψη των φυλακών Συγγρού.
Επικαιρότητα
- Μετανάστες: 3 βήματα προς την κατεύθυνση ενός κοινού αγώνα.
- Διαδρομές εξαθλίωσης και παρανομοποίησης στο κέντρο της Αθήνας.
- Συγκέντρωση στην πλατεία Αττικής: ενάντια στον αποκλεισμό, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
- Ο αγώνας στο εστιατόριο «Banquet» στην Θεσσαλονίκη.
- Μέρες κρίσης και το ελληνικό κράτος θωρακίζεται.
- Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω!
- Έργα και ημέρες του Δ.Ν.Τ.
Από τον κόσμο της ασφάλειας
- Σχετικά με τις εξελίξεις στην υπόθεση του «Επαναστατικού Αγώνα».
- Υπόθεση Άρη Σειρηνίδη: «…ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια».
Διεθνή νέα
- Νέα από την κεντρική και νότια Αμερική.
- Πόσο μακριά είναι η Γαλλία;
Μας στείλατε
- Επάγγελμα συμβασιούχος.
Μπορείτε να βρείτε την εφημερίδα στο χώρο του στεκιού (τις ημέρες και ώρες που είναι ανοιχτό) και στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ στα Άνω Πετράλωνα.
Εδώ μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή pdf.
Μαθητικό έντυπο «κοπάνα», τεύχος 3ο.
Η τρίτη «κοπάνα» μοιράστηκε σήμερα το πρωί σε 8 λύκεια και γυμνάσια του Κουκακίου και των Πετραλώνων. Δεκέμβριος 2010, 2 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ο δημόσιος χώρος βρίσκεται υπό αστυνομική κατοχή και η βία αυτής της κατοχής εκδηλώνεται είτε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων είτε με τους καθημερινούς «μικρούς» τσαμπουκάδες και τα «τραβήγματα» νεολαίων.
Σε αυτό το τεύχος της «κοπάνας» συμπεριλάβαμε και ένα μικρό αυτοκόλλητο, για τα όνειρα που απαγορεύεται να κάνει κάποιος σε αυτόν τον κόσμο.
Μαζί μοιράστηκε και το κείμενο της Συνέλευσης Αναρχικών που καλεί στη διαδήλωση ενάντια στα οικονομικά μέτρα, το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου, από την πλατεία Μοναστηρακίου.
Παρακάτω το κείμενο που συνόδευε το κόμικ:
Εμείς θα πούμε την τελευταία λέξη αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη
Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008 ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από τα πυρά του μπάτσου Κορκονέα. Οι επόμενες μέρες θα σημαδευτούν από συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολείων-σχολών-δημόσιων κτιρίων- επιθέσεις σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους-λαϊκές συνελεύσεις. Μαθητές-φοιτητές-άνεργοι-εργαζόμενοι-ντόπιοι-μετανάστες σε όλα τα μέρη του ελλαδικού χώρου βγήκαν στους δρόμους όχι μόνο για να εκφράσουν την οργή τους για τη δολοφονία του Αλέξη, αλλά και για ότι τους καταπιέζει καθημερινά. Μετατρέποντας την οργή τους σε εξέγερση. Ενάντια σε όλους όσους μας κλέβουν τη ζωή, μας εκμεταλλεύονται, μας καταστρέφουν τα όνειρα και τις επιθυμίες μας.
Από την άλλη μεριά οι κυβερνώντες, κόμματα, ΜΜΕ και κάθε παρατρεχάμενος τρομαγμένοι και βλέποντας να κινδυνεύουν τα προνόμια και η εξουσία τους προσπάθησαν να ελέγξουν, να καταστείλουν, να τρομοκρατήσουν και να συκοφαντήσουν όλο αυτό τον κόσμο που συμμετείχε στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Προσπάθησαν να πείσουν την κοινωνία ότι όλα ήταν μια παρεξήγηση, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να κρύψουν ότι αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης βασίζεται μόνο στη βία. Μια βία η οποία ασκείται καθημερινά στους δρόμους, στις πλατείες και σε κάθε σημείο της πόλης από τους ένστολους δολοφόνους του καθεστώτος και η οποία έχει αφήσει δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.
Η δολοφονία του Αλέξανδρου δεν ήταν ούτε παρεξήγηση, ούτε παρεκτροπή, ήταν το αληθινό πρόσωπο του καθεστώτος. Αυτού του καθεστώτος ενάντια στο οποίο εξεγέρθηκαν χιλιάδες άνθρωποι τον Δεκέμβρη του 2008 στέλνοντας το μήνυμα ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει και το ραντεβού στα οδοφράγματα συνεχίζει να ισχύει και να δείχνει το δρόμο προς ένα κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης.
… μην μας πέσει ο σοβάς στο κεφάλι!
Στο 5ο φύλλο της εφημερίδας μας, το οποίο μοιράζεται αυτές τις ημέρες στις γειτονιές μας, έχουμε ένα αναλυτικό άρθρο για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί γύρω από το κτιριακό ζήτημα του 73ου δημοτικού σχολείου στην οδό Τρώων, στα Άνω Πετράλωνα. Προφανώς, όμως και δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Και αυτό το γνωρίζουμε και εμείς και πολύ περισσότερο όσοι στέλνουν τα παιδιά τους στα… επίμαχα σχολεία.
Την προηγούμενη εβδομάδα, λοιπόν, στο 149ο δημοτικό σχολείο-φυλακή στην οδό Αγαθοδαίμονος, στα Κάτω Πετράλωνα «έβρεξε» σοβάδες! Και μπορεί από θέμα τύχης κάποιος πιτσιρικάς να μην ήταν από κάτω εκείνη τη στιγμή, βρέθηκε όμως η καθαρίστρια του σχολείου η οποία ευτυχώς δεν τραυματίστηκε σοβαρά! Το κτιριακό του 149ου δημοτικού είναι άλλη μία ιστορία για γέλια και κυρίως για… κλάματα. Ένα κτίριο 50 και βάλε χρόνων, το οποίο μισθώνει το ελληνικό κράτος έναντι 1761 ευρώ το μήνα. Οι γονείς των μαθητών χρόνια τώρα ζητάνε μεταστέγαση σε άλλο οικόπεδο (το οποίο υπάρχει, στην οδό Πειραιώς, παραδίπλα από το Praktiker), κάτι το οποίο αρνούνται οι υπεύθυνοι γιατί από τη μία η περιοχή έχει χαρακτηριστεί «ιστορική» (!) και από την άλλη πέριξ του οικοπέδου βρίσκεται κεραία κινητής τηλεφωνίας. Η «κρατική ευαισθησία» σε όλο της το μεγαλείο!
Περισσότερες πληροφορίες επί του θέματος μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του σχολείου. Τις επόμενες ημέρες θα ανεβάσουμε και το σχετικό άρθρο για το 73ο δημοτικό σχολείο στα Άνω Πετράλωνα, όπου εκφράζεται μία πιο ολοκληρωμένη άποψη επί του θέματος.
Η είσοδος του 149ου δημοτικού σχολείου-φυλακή
Ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας…
Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ένας κύκλος παρεμβάσεων, για την λεηλασία των ζωών μας από τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά τούτου εδώ του τόπου, με ανάρτηση πανό σε κεντρικά σημεία και γέφυρες του Κουκακίου και των Πετραλώνων. Κάποια από αυτά αποτυπώνονται στις φωτογραφίες που παρατίθενται παρακάτω.
Θεματικές προβολές, για την εκπαίδευση, στο χώρο του στεκιού.
Ο κύκλος θεματικών προβολών που ξεκίνησε τον Νοέμβριο συνεχίζεται και τον Δεκέμβρη. Αυτή τη φορά οι ταινίες που έχουν επιλεχθεί φιλοδοξούμε να προβληματίσουν και να ανοίξουν μία συζήτηση σχετικά με ζήτημα της εκπαίδευσης.
Την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου προβάλλεται η ταινία του Yuan Zhang «Μικρά κόκκινα λουλούδια».
Στην Κίνα της δεκαετίας του ’50 ένας 4χρονος (ο Κιάνγκ) μπαίνει οικότροφος σε ένα κρατικό νηπιαγωγείο. Η προσαρμογή του στην πειθαρχία της κρατικής διαπαιδαγώγησης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «προβληματική». Η άρνηση της ομοιομορφίας του εκπαιδευτικού συστήματος σημαίνει ότι ο Κιάνγκ δεν θα κερδίσει ποτέ τα μικρά κόκκινα λουλούδια, που είναι το βραβείο καλής συμπεριφοράς που απονέμει το νηπιαγωγείο.
Ραντεβού, λοιπόν, στις 8 το βράδυ, στον χώρο του στεκιού.
Μαθητικό έντυπο “κοπάνα”, τεύχος 2ο.
2ο τεύχος του μαθητικού αντιεξουσιαστικού εντύπου “Κοπάνα” και σήμερα το πρωί μοιράστηκε στα λύκεια του Κουκακίου και των Πετραλώνων. Ήδη το έδαφος επαφής με τους μαθητές και τις μαθήτριες των γειτονιών μας αρχίζει και δημιουργείται και η “καλημέρα” δεν είναι η μοναδική κουβέντα που ανταλλάσσεται στα πρωινά μοιράσματα.
Παρακάτω το κείμενο που συνόδευε το κόμικ:
Κάπου ανάμεσα στα βιβλία, στα φροντιστήρια και στο χρόνο που προσπαθούμε να ξεκλέψουμε με την παρέα μας, έχουμε ακούσει πολλούς και διάφορους να μιλούν για τους μετανάστες, συχνά υποτιμητικά. Έχουμε ακούσει να τους λένε εγκληματίες, ότι μυρίζουν άσχημα, ότι μένουν πολλοί μαζί σε διαμερίσματα ή σε πλατείες, ότι κλέβουν τις δουλειές μας.
Ρατσιστικές κραυγές από αυτούς οι οποίοι κάθε φορά έχουν να κερδίσουν κάτι από την υποτίμηση και εκμετάλλευση των μεταναστών/στριων.
Γιατί δεν ακούμε τίποτα για τους λόγους που αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν σε τούτα εδώ τα μέρη: για τους πολέμους, την πείνα, τις διώξεις από τα καθεστώτα των χωρών τους. Όλα αυτά που τους ανάγκασαν να αναζητήσουν ευκαιρίες στον «δυτικό παράδεισο». Έναν «παράδεισο» που πρώτα φροντίζει να σπείρει την κόλαση (την εξαθλίωση και την ανέχεια) στα μέρη τους, με τις πολεμικές εκστρατείες σε Ιράκ, Αφγανιστάν, κεντρική Ασία, Αφρική. Εκστρατείες, σε κάποιες από τις οποίες συμμετέχει και ο ελληνικός στρατός (Ιράκ, Αφγανιστάν, Σουδάν, Σομαλία).
Δεν ακούγεται ποτέ για τα δουλεμπορικά κυκλώματα τα οποία τιμολογούν κάποιες χιλιάδες ευρώ «το κεφάλι» και έχουν άκρες από τις συνοριακές υπηρεσίες μέχρι την αστυνομία. Εάν ρίξουμε μία δεύτερη ματιά, όμως, θα δούμε ότι αυτά τα κυκλώματα, αφού τους φέρουν στο κέντρο της Αθήνας, μετατρέπουν την ανάγκη τους για χρήματα και φαγητό σε «ευκαιρία» για να τους χώσουν στα άλλα κυκλώματα που παίζουν εδώ, αυτά της σωματεμπορίας, της διακίνησης ναρκωτικών.
Ζούνε πολλοί μαζί, συλλογικά, για να μπορούν να ανταποκρίνονται στις οικονομικές απαιτήσεις ενός διαμερίσματος-τρύπα, και πολλές φορές όταν δεν τα καταφέρνουν κοιμούνται σε πλατείες και παγκάκια, εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες. Τέτοιες συνθήκες αντιμετώπισαν και οι έλληνες μετανάστες, στα μέσα του 20ου αιώνα στην Γερμανία, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ.
Αλήθεια, μετά από τόσα χρόνια φθηνής λαϊκίστικης ρατσιστικής προπαγάνδας ότι «οι ξένοι παίρνουν τις δουλειές», ποιός είναι αυτός που σήμερα απολύει, κόβει του μισθούς, οδηγεί στην ανεργία, το κοινωνικό αδιέξοδο, φορολογεί ότι φράγκα έχεις στην τσέπη; Μήπως είναι οι ντόπιοι επιχειρηματίες και πολιτικοί, δηλαδή τα ντόπια αφεντικά;
Ας πατήσουμε πια το off της τηλεόρασης και ας στολίσουμε με καμιά ροχάλα τον ρατσιστή που θα ακούσουμε να παραλογίζεται δίπλα μας. Γιατί αυτοί πατούν πάνω στο μίσος για τον διπλανό μας, τον διπλανό σου συμμαθητή, επειδή έχει διαφορετικό χρώμα και μιλάει άλλη γλώσσα. Όμως τα βιώματα είναι κοινά, το ίδιο και οι ανησυχίες και τα προβλήματα (εντός και εκτός σχολείου). Αυτό που μας χωρίζει πραγματικά στη ζωή δεν να είναι τα σύνορα, αλλά αυτοί που κοιτούν να μας εκμεταλλευτούν για να κερδίσουν εις βάρος μας. Και για να τους αντιμετωπίσουμε χρειαζόμαστε συλλογικότητα και συνείδηση.
Εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε το έντυπο σε μορφή pdf.
.
Δύο προβολές ταινιών για τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Τις προηγούμενες δεκαετίες ο καπιταλισμός έλεγε ότι αν δουλέψεις σκληρά και πατήσεις επί πτωμάτων ίσως έχεις την τύχη να ανελιχθείς κοινωνικά και οικονομικά. Σήμερα σου προτείνει το ίδιο, όχι όμως με στόχο την προσωπική σου ανέλιξη, αλλά την προσωπική σου επιβίωση. Την στιγμή που κράτος και κεφάλαιο λαμβάνουν μια σειρά μέτρων τα οποία από την μια διασφαλίζουν τα προνόμια και τα κέρδη τους και από τη άλλη οδηγούν στην εξαθλίωση, την ανέχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, ταυτόχρονα μας πετούν ένα «κόκαλο», λίγα ψίχουλα με σκοπό να στρέψουν τον ένα ενάντια στον άλλο και να μας πείσουν ότι αυτός που ευθύνεται για την άσχημη κατάσταση μας είναι ο διπλανός μας. Ότι ο εχθρός είναι κάποιος άλλος καταπιεσμένος και εξαθλιωμένος και όχι οι κυβερνώντες που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν να επικρατήσει το όλοι εναντίον όλων, να χαθεί κάθε ίχνος κοινότητας και αλληλεγγύης και να μπορούν ανεμπόδιστα να θέσουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους. Απέναντι, λοιπόν, στον κοινωνικό κανιβαλισμό και το διαίρει και βασίλευε που προσπαθούν να μας επιβάλλουν ας αντιτάξουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων και ας επιτεθούμε στον πραγματικό μας εχθρό το κράτος και τα αφεντικά.
Ενάντια στο κράτος, το Δ.Ν.Τ. και τα αφεντικά, ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση.
.
Αναβολή επ’ αόριστον της δίκης 3 κατοίκων που συμμετέχουν στο κίνημα του Φιλοπάππου.
Αναβλήθηκε επ’ αόριστον η δίκη των τριών κατοίκων που συμμετέχουν όλα αυτά τα χρόνια στους αγώνες για την υπεράσπιση των λόφων του Φιλοπάππου. Είχε προηγηθεί μήνυση του έφορου Ακροπόλεως Μάντη και της υπεύθυνης για τους λόφους αρχαιολόγου Λαζαρίδου με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας (“με πειθώ και φορτικότητα”, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, παρακινούσαν στις λαϊκές συνελεύσεις να πέσουν τα κάγκελα!!!).
Λόγω μεγάλου αριθμού στο πινάκιο, λοιπόν, η δίκη αρχικά πήρε αναβολή για τον Φεβρουάριο του 2012, ωστόσο μετά από απαίτηση και των κατοίκων αλλά και της πλευρά των μηνυτών (οι οποίοι είχαν δικηγόρο του Νομικού Συμβουλίου του κράτους) να γίνει πιο γρήγορα η εκδίκαση, η έδρα όρισε αναβολή επ’ αόριστον!
.