Τα ξημερώματα της 9ης Νοεμβρίου η κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου δέχεται βομβιστική επίθεση μεγάλης έντασης. Από τη δολοφονική αυτή επίθεση  προξενήθηκαν κάποιες φθορές στην κεντρική της είσοδο και μεγάλες  υλικές  ζημιές στα γύρω σπίτια, καταστήματα και αυτοκίνητα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κατάληψη γίνεται στόχος των παρακρατικών φασιστών, αφού το 2011 είχε υποστεί ακόμα έναν εμπρησμό, ενώ και το 2014 η χρυσή αυγή, ανοιχτά πλέον με τη μορφή νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου, επιτέθηκε στο χώρο. Η παρουσία της στην γειτονιά και στους δρόμους με δράσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αντίστασης στις επιλογές της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, με αγώνες ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και το φασισμό, ενοχλούσε και συνεχίζει να ενοχλεί.
Η συγκεκριμένη επίθεση εντάσσεται σε ένα σύνολο παρακρατικών επιθέσεων το τελευταίο διάστημα σε στέκια και καταλήψεις και η αύξησή τους κάνει φανερό για άλλη μία φορά, πως είτε με δεξιά είτε με αριστερή πολιτική διαχείριση, οι φασίστες αποτελούν την απαραίτητη εφεδρεία του συστήματος και παίζουν το διαχρονικά αντεπαναστατικό τους ρόλο με στόχο τόσο την τρομοκράτηση και την απομόνωση των αγωνιστών/στριών όσο και την επιβολή του φόβου σε ολόκληρη την κοινωνία. Γι’ αυτό και ο αγώνας ενάντια στο φασισμό εντάσσεται στον αγώνα ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό.

Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν οπισθοχωρούμε. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην κατάληψη της Έπαυλης Κουβέλου που αποτελεί κομμάτι του κόσμου του αγώνα, του κόσμου της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της ισότητας.

Βάλτε δυναμίτη βγάλτε και μαχαίρια φασίστες θα σας σπάσουμε τα πόδια και τα χέρια
10 100 1000άδες καταλήψεις ενάντια σε ένα κόσμο οργανωμένης σήψης

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

αναρχικό- αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια

• Μια σύντομη αποτίμηση της πρώτης φοράς αριστερά

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήρθε σε μία κρίσιμη για το κεφάλαιο χρονική περίοδο, αφού προηγουμένως, είχαν εφαρμοστεί σκληρά μέτρα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και η κοινωνία είχε φτάσει σε ασφυκτικό τέλμα. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το τελευταίο χαρτί της αστικής τάξης προκειμένου να διαφυλάξει την ακεραιότητα του καπιταλιστικού μοντέλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι τότε αυτοπροσδιοριζόταν  ως κομμάτι του κινήματος ήταν η βέλτιστη επιλογή προκειμένου να δράσει εκτονωτικά, αρχικά ως έμπορος ελπίδας, στην συνέχεια καπηλευόμενος αγώνες των κινημάτων και τέλος  καθοδηγώντας και εκμηδενίζοντας την κοινωνική οργή.

Καλλιέργησε αυταπάτες, οι οποίες όμως σύντομα κατέρρευσαν. Συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, εκκένωση καταλήψεων, καταπάτηση του ασύλου, μπατσοκρατία και ψήφιση του 3ου μνημονίου, το οποίο περιλαμβάνει ασφυκτικά μέτρα υποδούλωσης της εργατικής τάξης είναι μερικά από τα κατορθώματα της συγκυβέρνησης.

Η ανάγνωση αυτή της πραγματικότητας αποτελεί την οριστική επιβεβαίωση της ουσίας του κράτους,  δηλαδή την αυξανόμενη καταπίεση των από τα κάτω προς όφελος του κεφαλαίου, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό/πολιτικό πρόσημο των διαχειριστών του.

• Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου
• Για τους καταπιεστές:

Οι  επερχόμενες εκλογές, όπως και όλες, αναπαράγουν ψευδαισθήσεις και νομιμοποιούν συνειδησιακά την ανάθεση ως υπεύθυνη πολιτική στάση. Παρόλα αυτά οι συγκεκριμένες εκλογές ενέχουν περισσότερα διακυβεύματα.  Πρωταρχικός στόχος τους – σε συνεργασία με τα υπερκρατικά κέντρα εξουσίας (Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ.)- είναι η ισχυροποίηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, από οποιαδήποτε κομματική ροπή κι αν εκφέρεται. Ταυτόχρονα, διατηρείται η εκ νέου εναπόθεση ελπίδων με τη δημιουργία νέων σχηματισμών (Λαϊκή Ενότητα)  καθώς και τα ‘’αντιμνημονιακά’’  εθνικιστικά μορφώματα όπως οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Οι φασίστες ειδικά, παρά την προσωρινή τους επικοινωνιακή μετριοπάθεια, θα κληθούν να διαδραματίσουν τον αντεπαναστατικό τους ρόλο, όταν και εφόσον το κράτος τους χρειαστεί. Οι εκλογές αυτές στοχεύουν επιπλέον στην μονομερή επίρριψη ευθυνών για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, στους ‘’ξένους’’ (Γερμανία κυρίως), ώστε να αμβλυνθούν φαινομενικά οι ταξικές αντιθέσεις και να υποκρυφθεί ο πλουτισμός της ντόπιας αστικής τάξης σε βάρος του προλεταριάτου, γεγονός που συνιστά την ουσιαστική πραγμάτωση του σχεδίου διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, δηλαδή τη μετακύλιση του χρέους του κεφαλαίου στους/ις  εργαζόμενους/ες.

• Για τους/τις από τα κάτω:

Μια ρεαλιστική ματιά στην πραγματικότητα καθιστά προφανές ότι η τύχη των από τα κάτω δε βρίσκεται στις κάλπες αλλά στα ίδια τους τα χέρια. Η κοινωνία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, τόσο για τις λάθος επιλογές και τις αυταπάτες που έτρεφε, καθώς και για τη μετέπειτα πορεία της, και να μη συναινέσει στη νομιμοποίηση της υποδούλωσής της. Η τάξη των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων πρέπει να προσανατολιστεί σε ρήξη με  το οικονομικό/πολιτικό σύστημα, τον καπιταλισμό και το κράτος. Είναι πλέον ολοφάνερο πως για την τάξη μας καμία βελτίωση δεν επιτυγχάνεται θεσμικά. Άρα…  ΑΠΟΧΗ!

•  Και μετά την αποχή, τι;

Η αποχή από την εκλογική διαδικασία αποτελεί μηδαμινή αντίδραση, εάν δε συνοδεύεται από δραστηριοποίηση στις από τα κάτω διεργασίες. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από αυτοοργανωμένους, αδιαμεσολάβητους, αντι-ιεραρχικούς αγώνες γειωμένους στο σήμερα, οι οποίοι εκτός από άμεσες κατακτήσεις, θα έχουν ως στόχο τη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης, που ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση κράτους, κεφαλαίου και κάθε μορφής εξουσίας, για την αναρχία και τον κομμουνισμό. Έτσι, προτάσσουμε:

i.            Την οργάνωση στους χώρους εργασίας, μέσα από σωματεία βάσης, για άμεση διεκδίκηση βελτίωσης των συνθηκών εργασίας και ρήξη με μικρά και μεγάλα αφεντικά

ii.            Την οργάνωση στις γειτονιές, με συνελεύσεις κατοίκων όπου θα  μαζικοποιούνται οι αγώνες σε τοπικό επίπεδο

iii.            Την κατάληψη δημοσίων χώρων, αξιοποίηση και επανοικειοποίηση του παραγόμενου από εμάς πλούτου,  τον οποίο θα θέσουμε υπό τις ανάγκες μας.

iv.            Την οργάνωση σε πολιτικές συλλογικότητες, για ζύμωση και κατάκτηση των θεωρητικών εργαλείων για την ιδεολογικο-πολιτική εξόντωση του καπιταλισμού, καθώς και τη χάραξη κοινής στρατηγικής προς την κατεύθυνση αυτή.

v.            Διαρκή αντιφασιστική επαγρύπνηση, και οργάνωση μαχητικών αντιφασιστικών ομάδων σε κάθε γειτονιά  για την ισοπέδωση της φασιστικής πανούκλας

vi.            Κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών, τόσο σε επίπεδο εργασίας  όσο και σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο αφενός για την ενοποίηση των προλετάριων και αφετέρου για την προστασία από ρατσιστική στοχοποίηση και βία.

vii.            Τη διάρρηξη του πλέγματος σχέσεων που εσωτερικεύουμε και αναπαράγουμε οι από τα κάτω, συμπεριλαμβανομένων φαινομένων όπως ρατσισμοί (φυλετικοί, θρησκευτικοί,  έμφυλοι, ομοφοβία),  εξουσιαστικές πρακτικές, ενδοταξικοί ανταγωνισμοί και προσπάθεια επιβολής καταπιεσμένου σε καταπιεσμένο. Απαραίτητη είναι ακόμα η αποδόμηση πατριωτικών αισθημάτων, τα οποία αορατοποιούν τον ταξικό εχθρό και δομούν μια εθνική ενότητα που λαμβάνει μεταφυσικές διαστάσεις  και τέλος η εξουδετέρωση του ατομικισμού. Η μόνη απάντηση είναι ο αγώνας για τη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα διαπνέεται απ’ τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Η διασύνδεση των παραπάνω πεδίων αγώνα θα ενισχύσει την κοινωνική-ταξική αντεπίθεση, θα καταστήσει τους καταπιεσμένους ισχυρότερους απέναντι στους  μηχανισμούς του κράτους και του κεφαλαίου και θα προσφέρει νέες προοπτικές για τη δυναμική ρήξη με αυτούς. Πάντα με όπλο μας την αλληλεγγύη.

Η ΑΠΟΧΗ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ…

ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑΖΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ

Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό Στέκι Αντίπνοια

Αριστοβούλου και Πυλάδου, Κάτω Πετράλωνα

Τα ξημερώματα της 9ης Ιουνίου φασίστες παρακρατικοί έβαλαν εμπρηστικό μηχανισμό στην είσοδο του στεκιού Αντίπνοια. Προκλήθηκαν  ασήμαντες υλικές ζημιές και η μικρής έκτασης φωτιά σβήστηκε άμεσα από γείτονες.  Το στέκι Αντίπνοια δεν είναι η πρώτη φορά που δέχεται επίθεση από φασίστες. Το 2008 είχε δεχτεί επίθεση από 15-20 παρακρατικούς της χρυσής αυγής, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό δύο συντρόφων από μαχαίρι.

Η θέση που έχει πάρει μέσα στους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες  και η συνέχιση του αντιφασιστικού αγώνα, ως κομμάτι του συνολικού αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο είναι που μας κατέστησε για άλλη μια φορά στόχο των νεοναζιστών.

Επιπλέον αυτή τη χρονική περίοδο, αυτή η κίνηση έχει ένα ειδικό βάρος. Γιατί συνδέεται άμεσα με την κατάθεση του πολιτικού λόγου μας, τις δράσεις μας και την παρέμβασή μας στο κοινωνικό πεδίο, από κοινού και με άλλα κομμάτια του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου, με αφορμή τα δικαστήρια το Σεπτέμβρη του ‘14, που εκδικαζόταν η επίθεση στο στέκι το 2008, και στον Κορυδαλλό που εκδικάζεται η υπόθεση χρυσή αυγή- εγκληματική οργάνωση.  Γιατί δεν αφήσαμε σπιθαμή γης να κινούνται ανενόχλητοι οι φασίστες. Γιατί δεν αφήσαμε κανέναν καθεστωτικό «αντι»φασίστα ή επίδοξο σωτήρα, να καπηλευτεί τον αγώνα μας ή να μας χειραγωγήσει.

Το στέκι Αντίπνοια είναι ένα από τα πολλά σημεία αναφοράς και συνεύρεσης μέσα στον κοινωνικό-ταξικό αγώνα και αυτό θα συνεχίσει να είναι. Αυτή η επίθεση δεν μας τρομάζει, μας πεισμώνει. Ενημερώνουμε και προειδοποιούμε πως θα εντείνουμε ακόμα περισσότερο τον αγώνα μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ενάντια σε παρακρατικούς φασίστες . Θα συνεχίσουμε να είμαστε στους δρόμους, σε κάθε χώρο και σε κάθε πεδίο που ανοίγονται μικρά ή μεγάλα μέτωπα αγώνα, με συνέπεια και συνέχεια δίπλα και μαζί με τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους.

υ.γ.  Συγχαρητήρια στα παρακρατικά σκουπίδια που, αυτή τη φορά, κατάφεραν να βάλουν τα γκαζάκια τους στη σωστή γωνία.

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΣΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΣΚΑΨΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΒΡΟΥΜΕ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ- ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΙ –  ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ- ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ- ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

  ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

αναρχικό- αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια

Το στέκι θα είναι ανοιχτό τη Τετάρτη 10/6 από τις 19.00