Το Φιλοπάππου δεν τον παίρνετε ούτε στα όνειρά σας…
Προκήρυξη που μοιράστηκε τις προηγούμενες ημέρες στις γειτονιές μας σε 4.000 αντίτυπα.
Στις 9 Οκτωβρίου συνεδρίασε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ), με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Ζαχόπουλο να προΐσταται και ανακήρυξε τους λόφους του Φιλοπάππου “οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο”. Τι σημαίνει ουσιαστικά αυτό; Τη συνολική περίφραξη του λόφου με κάγκελα και την 24ωρη φύλαξή του. Ο όρος “οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος” αποτελεί εκείνο το νομικό πάτημα που προσπαθούσε να βρει το υπουργείο εδώ και χρόνια για να κάμψει την αντίσταση των κατοίκων, των γύρω περιοχών, ενάντια στην περίφραξη και εμπορευματοποίηση του λόφου.
Πρώτη απόπειρα εφαρμογής αυτών σχεδιασμών είναι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την περασμένη άνοιξη στο λόφο της Πνύκας. Περίφραξη, ωράρια, φύλακες, κλειδωμένες πόρτες μετά το σούρουπο. Απειλές και βία από τους φύλακες σε όσους περιπατητές αμφισβητούν στην πράξη τα σχέδιά τους (με αποκορύφωμα τον άγριο ξυλοδαρμού ατόμου στις 9 Σεπτέμβρίου στο χώρο των κοντέινερ, δίπλα στο Λουμπαρδιάρη, κατά τη διάρκεια ανοιχτής μουσικής εκδήλωσης στο χώρο της Πνύκας). Στόχος να μετατραπεί ο Φιλοπάππου σε μία νέα Ακρόπολη. “Οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος” σημαίνει μία σειρά απαγορεύσεων. Δε θα είναι μόνο τα ωράρια και οι κλειδωμένες πόρτες, θα είναι και οι φύλακες οι οποίοι θα ελέγχουν τις εισόδους, τις “επιτρεπόμενες ώρες”, ποιος μπαίνει. Οι καθημερινοί περίπατοι στον λόφο τελειώνουν. Ζώα απαγορεύονται, η άθληση απαγορεύεται, το πικ-νικ απαγορεύεται, οι φωτογραφίες απαγορεύονται, οι εκδηλώσεις απαγορεύονται (“ο λόφος του Φιλοπάππου δεν είναι πια χώρος για τους χαρταετούς της Καθαράς Δευτέρας”, Αλ. Μάντης, έφορος Ακρόπολης). Αργότερα θα έρθει και το εισιτήριο. Γιατί γι’ αυτούς, αρχαία σημαίνει κέρδος. Μας το δείχνει η πραγματικότητα στους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους. Μας το δείχνει το τερατούργημα του νέου μουσείου της Ακρόπολης για το οποίο… περηφανεύονται. Για να κατασκευαστεί εκδιώχθηκαν οι γύρω κάτοικοι, θεμελιώθηκε πάνω στα αρχαία της Φιλοσοφικής Σχολής καταστρέφοντάς τα και τώρα επειδιώκουν να γκρεμίσουν δύο νεοκλασικά κτήρια στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, τα οποία χαλάνε τη θέα των πλουσιών που θα τρώνε στο εστιατόριο του μουσείου.
Αυτό όμως που φοβούνται, όλα αυτά τα χρόνια, θα το βρουν μπροστά τους. Η απόφαση του Κ.Α.Σ. αποτελεί κήρυξη πολέμου. Αν δεν το έχουν αντιληφθεί, θα το καταλάβουν γρήγορα. Πόλεμο σε όλους εμάς, κατοίκους των γύρω περιοχών, που εδώ και πέντε χρόνια έχουμε αγωνιστεί για να μείνει ελεύθερος ο Φιλοπάππου, ενάντια στα σχέδια του κράτους για εμπορευματοποίηση. Μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, μέσα από εκδηλώσεις και πορείες, με το ρίξιμο των κάγκελων και τη δημιουργία αυτοοργανωμένων ομάδων πυροπροστασίας του λόφου (χάρις στις οποίες αντιμετωπίστηκαν οι 14 απόπειρες εμπρησμού το καλοκαίρι του 2004 και ο κίνδυνος πυρκαγιάς τον περασμένο Αύγουστο). Μέσα από τον αγώνα ενάντια στις καταπατήσεις του Διονύσου, ενάντια στα αυθαίρετα κοντέινερ της αρχαιολογικής υπηρεσίας μέσα στο λόφο, ενάντια στον υποσταθμό της Δ.Ε.Η. που βρίσκεται εντός του και αποτελεί πάντα απειλή πυρκαγιάς, ενάντια στα σχέδια για την κατασκευή έκθεσης γλυπτικής, θέατρο τύπου Λυκαβηττού και νέας καφετέριας. Σε μία πόλη που μέρα με τη μέρα ασφυκτιά ανάμεσα στο μπετό και τα τραπεζοκαθίσματα, τις κάμερες και τα κάγκελα, τους security και τους μπάτσους, το καυσαέριο και τους θορύβους, όλο και περισσότεροι ελεύθεροι χώροι υφαρπάζονται και εμπορευματοποιούνται στο όνομα της ανάπτυξης και της ασφάλειας.
Στου Φιλοπάππου όχι μόνο δε θα υψωθεί κανένα νέο κάγκελο, όχι μόνο οι αρχαιολόγοι δε θα το κάνουν τσιφλίκι τους, αλλά και τα κάγκελα που υπάρχουν θα πέσουν και οι διάφοροι κρατικοί φορείς και ιδιωτικές επιχειρήσεις θα μάθουν να μας υπολογίζουν και θα “καταλάβουν” ότι οι λόφοι Φιλοπάππου ανήκουν στους κατοίκους. Όποτε θα επιχειρήσουν να μας πάρουν το λόφο (με οποιονδήποτε τρόπο) εμείς θα είμαστε εκεί. Για να διεκδικήσουμε μία αξιοπρεπή ζωή ενάντια σε όσους θέλουν να μετατρέψουν ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε σε εμπόρευμα για να αποκομίσουν κέρδη. Είμαστε οι “άνθρωποι του Νεάτερνταλ”, οι “απολίτιστοι ψευτοεπαναστάτες” (όπως λέει ο Ζαχόπουλος) και θα αγωνιστούμε για ζωή, γη και ελευθερία. Οι λόφοι του Φιλοπάππου αποτελούν ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης με όσους επιδιώκουν να μας τα στερήσουν…
Πέντε χρόνια μετά από την έναρξη του αγώνα για την υπεράσπιση του Φιλοπάππου
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 12:00, ΣΤΟ ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΡΗ
γιατί η ιστορία δε σημαίνει απλά να αναπολούμε τις ωραίες στιγμές αλλά, να την απολαμβάνουμε και να αναζητούμε νέες ομορφιές…
Ένας νέος αντιεξουσιαστικός χώρος στις γειτονιές μας.
Το Σάββατο 27 Οκτωβρίου του 2007 πραγματοποιούνται παρουσία εκατοντάδων συντρόφων/ισσων και φίλων τα εγκαίνια του στεκιού. Γίνεται προβολή του βίντεο “ένας περίπατος στις γειτονιές μας” (ένα βίντεο που έχει σα σημείο αναφοράς τις δράσεις που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε τοπικό επίπεδο και που με τον έναν ή άλλο τρόπο συμμετείχαμε και εμείς), ενώ ακολουθεί συζήτηση παρουσίασης του νέου μας χώρου με θέμα “αντίσταση, αυτοοργάνωση και κοινωνικοί χώροι”.
Το κείμενο που συνόδευσε το άνοιγμα του στεκιού:
Ένας περίπατος στις γειτονιές της πόλης ξεδιπλώνει μπροστά μας την αστική γκρίζα καθημερινότητα. Μία καθημερινότητα με τις χιλιάδες αντιφάσεις της, γεμάτη εικόνες που συνθέτουν το σκηνικό της μητρόπολης.
Μία βόλτα στου Φιλοπάππου πριν πέντε χρόνια μας έφερε αντιμέτωπους, για μία ακόμη φορά, με τη λογική του ελέγχου και της εμπορευματοποίησης. Τα σχέδια προέβλεπαν την τοποθέτηση καγκέλων για την περίφραξη ενός από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους της πόλης και τη μετατροπή τους σε εμπόρευμα προς κατανάλωση. Η εμπορευματοποίηση και ο ασφυκτικός έλεγχος της ζωής μας είναι συνυφασμένα με τα αναπτυξιακά σχέδια και τα μεγαλεπήβολα εθνικά τους οράματα (ολυμπιακοί αγώνες).
Στη συνέχεια κατηφορίσαμε στο εργοστάσιο της Palco. Εκεί όπου τα αφεντικά, αφού ξεζούμισαν τις εργαζόμενες, αποφάσισαν για το καλό της τσέπης τους τη μεταφορά του εργοστασίου στα βαλκάνια, όπου το ξεζούμισμα είναι πιο αποδοτικό γι’ αυτούς (οικονομική ανάπτυξη το ονομάζουν…).
Περπατήσαμε λίγο πιο δίπλα, στη γέφυρα του Πουλόπουλου και βρεθήκαμε στην πρώην Κορεάτικη Αγορά. Τα πλάνα την ήθελαν εμπορικό-ψυχαγωγικό κέντρο, μετουσιώνοντας τον ελεύθερο χώρο και τη διασκέδαση σε επικερδή επιχείρηση.
Ύστερα ακολούθησαν οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Σπαρμένες στις ταράτσες, ετυχώς λιγοστών φιλάργυρων γειτόνων μας, ήρθαν να ενισχύσουν το σήμα στο κινητό μας καθώς και τη δυνατότητα για “επικοινωνία”… εκπέμποντας καρκινογόνο ακτινοβολία.
Δυστυχώς γι’ αυτούς, από τα κάγκελα στου Φιλοπάππου μέχρι τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, η γειτονιά αντιστάθηκε. Μέσα από αυτοοργανωμένες λαϊκές συνελεύσεις, χωρίς ιεραρχία και μακριά από τη λογική της αντιπροσώπευσης οι κάτοικοι με τον αγώνα τους μετέτρεψαν την Κορεάτικη Αγορά σε πάρκο, ρίχνουν την περίφραξη στον λόφο και συνεχίζουν να ξηλώνουν μέχρι τώρα τις κεραίες.
Μέσα από αυτούς τους αγώνες βρεθήκαμε και εμείς να συνεχίζουμε ένα ταξίδι κόντρα στην εξουσία, προτάσσοντας αντιστάσεις σε οτιδήποτε μας καταπιέζει και μας διαχωρίζει. Έχοντας επιλέξει να λειτουργήσουμε αυτοοργανωμένα και αντιιεραχικά, χωρίς διαμεσολαβητές, πάνω στις αρχές της σύνθεσης και της ομοφωνίας. Μακριά από κόμματα και θεσμούς (ΜΜΕ, μή κυβερνητικές οργανώσεις, δημοτικά συμβούλια, κρατικές αρχές) και χωρίς να αποσκοπούμε σε πολιτικά οφέλη. Ενάντια σε φασιστικές/ρατσιστικές λογικές που θέλουν τους ανθρώπους διαχωρισμένους με κριτίριο τον τόπο γέννησής τους και τη γλώσσα που μιλάνε. Αποδομώντας την πατριαρχία που γεννά σεξιστικές αντιλήψεις που διαχωρίζει τους ανθρώπους με βάση το φύλο και τις ερωτικές επιλογές του καθενός.
Έχοντας την ανάγκη να συναντιόμαστε και να επικοινωνούμε πραγματικά, δημιουργήσαμε ένα χώρο που συμπυκνώνει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Ένα αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο δημιουργίας και αντίστασης που θα φιλοξενεί τις αρνήσεις μας και θα αποτελεί τόπο έκφρασης των επιθυμιών και του λόγου μας. Χώρος ανοιχτός για οποιαδήποτε/οποιονδήποτε επιθυμεί να ορθώσει αντιστάσεις και να δημιουργήσει μακριά από εμπορευματικές λογικές.
Ένας περίπατος στις γειτονιές της πόλης, δεκάδες αντιφάσεις στο γρίζο σκηνικό, όπου οι επιθυμίες και οι αρνήσεις μας χρωματίζουν με αντιστάσεις την καθημερινότητα…






